Efekt Meissnera

Efekt Meissnera

Menu

Efekt Meissnera

Efekt Meissnera jest to zjawisko, które określa się również mianem zjawiska Meissnera-Ochsenfelda. Jest to zjawisko, które polega w gruncie rzeczy na całkowitym wypychaniu pola magnetycznego z określonego nadprzewodnika. Jest to zjawisko, które zostało odkryte w roku 1933, przez naukowców fizyki Walthera Meissnera oraz Roberta Ochsenfeda. Zjawisko to stało się podstawą do możliwości określenia, czy dany przewodnik, który charakteryzuje się zerowym oporem elektrycznym jest nadprzewodnikiem czy nie. Polega to mniej więcej na tym, iż zewnętrzne pole magnetyczne, które posiada natężenie mniejsze od granicznego, nie ma możliwości wniknięcia do nadprzewodnika chyba, że zajdzie sytuacja określana mianem wyjątku, a mianowicie w sytuacji, kiedy mamy do czynienia z cienką warstwą przypowierzchniową nadprzewodnika, grubość tej warstwy nosi miano głębokości wnikania Londonów, a wtedy natężenie pola magnetycznego, jakie znajduje się wewnątrz nadprzewodnika jest określane jako zero. Warto również dodać, iż natężenie graniczne, jakie posiada pole magnetyczne jest zależne od materiału i temperatury, jakimi charakteryzuje się nadprzewodnik. W przypadku, kiedy to wartość zewnętrznego pola magnetycznego, będzie w stanie przekroczyć natężenie graniczne, można zauważyć zniknięcie zjawiska nadprzewodnictwa, a wtedy pole to rozpoczyna proces wnikania do środka materiału. W chwili ponownego zmniejszenia się natężenia pola, ponownie może być osiągnięty stan nadprzewodnictwa, czego konsekwencją będzie oczywiście wypchnięcie pola magnetycznego z wnętrza materiału. Za przyczynę wypychania pola magnetycznego uważa się powstawania w powierzchniowej warstwie nadprzewodnika specjalnego prądu elektrycznego, które charakteryzuje się takim natężeniem, iż tworzone przez niego pole magnetyczne, jest w stanie skompensować pole magnetyczne, jakie utworzone jest wewnątrz nadprzewodnika. Podczas takiego procesu tworzy się również siła, która jest w stanie utrzymać baryłkę nadprzewodnika, ponad powierzchnią stacjonarnego magnesu. Jest to zjawisko, jakie nosi miano lewitacji nadprzewodnika. Nie da się ukryć, iż w chwili lewitowania w wyżej wymieniony sposób, nadprzewodzący magnes posiada bardzo szczególną właściwość, a mianowicie zauważono, iż może on pozostawać w bezruchu. Zdolność tą zawdzięcza on liniom pola magnetycznego, które uwięzione zostają w defektach sieci krystalicznej. Warto również dodać, iż w przypadku zmiany defektów sieci krystalicznej nadprzewodzący magnes może również zacząć wirować.

www.penisa.pl www.leczenie-grzybicy.pl www.candida-albicans.org